گياه سريش از جمله گياهاني مي باشد كه از قديم الايام در امور صنعتي و مصارف خوراكي استفاده مي گرديد. بهره برداري سريش در گذشته بسيار محدود بوده ولي با شناسايي موارد استفاده جديد و صنعتي از شيره آن و افزايش تقاضا شاهد روند گسترشي در  مكانيزم و حجم برداشت آن بوده ايم.اين روند افزايشي اگرچه با ورود تركيبات مشابه شيميايي تا حدي كم شده، اما گسترش تقاضا، قيمت تمام شده نسبي و شايد اعتقاد به ثبات تركيبات طبيعي در مقابل توليدات صنعتي و شيميايي موجب گسترش بهره برداري در رويشگاههاي اين گياه همراه گرديده است. لجام گسيختگي و بي برنامه گي در برداشت گياه و عدم آشنايي با اصول بهره برداري علمي باعث نابودي بسياري از رويشگاههاي طبيعي و كاهش شديد كيفيت محصول شده است. نتيجه اين امر علاوه بر نابودي و تخريب رويشگاهها، از دست رفتن بازار، موجب كاهش توان در آمدزايي اين محصول بوده است. برای حصول توليد پايدار بر مبناي توان موجود و اصل حفظ منابع طبيعي و گسترش رويشگاهها اين گياه و استفاده از اين گياه در طرحهاي  احيائي شناسايي و تعيين ويژه گيهاي حياتي و وابستگي هاي اين گياه به شرايط اقليمي و رويشگاهي ضروري است.