نقش گياهان در حفظ چرخه هاي اكولوژيكي بعنوان پايه تبديل و ذخيره انرژي خورشيدي بصورت انرژي شيميايي مهمتريم عامل پويايي اكوسيستم ها مي باشد. در حقيقت ثبات و پايداري اكوسيستم بر مبناي ويژه گيهاي گياهي آن اكوسيستم استوار است. امروزه بدليل عدم استفاده صحيح منابع، عدم توجه به چرخه هاي اكولوژيك و مباني توليد پايدار، كشت و پرورش گياهان زراعي تنها به گونه هاي خاصي محدود شده است. ساماندهي ژنتيكي اين گياهان بر اساس اقليم و شرايط زراعي ضمن افزايش آسيب پذيري محيط و كاهش تنوع باعث حذف بسياري عوامل موثر اكولوژيك و افزايش عوامل خسارتزا در مزارع شده است. لزوم برگشت به توليد اكولوژيك و نزديك شدن به توازن و ثبات چرخه هاي طبيعي موضوعي است كه جهان پيشرفته سعي در حصول به آنرا دارد. اما كشورهاي در حال توسعه كه عموماً قطب و خواستگاه طبيعي اين گونه ها هستند، بدليل سهل انگاري و وابستگي اقتصادي، سياسي و تجاري به كشورهاي پيشرفته از سياست تك كشتي پيروي مي نمايند.

در اینجا سعی شده با معرفی تعدادی از گیاهان داروئی و صنعتی بومی مناطق مختلف ایران و یا مستعد  جهت شرایط اقلیم خاص ایران توجهی به این بخش از پتانسیلهای موجود در کشور با هدف بهبود آموخته ها و رعایت اصول پایداری تولید بعمل آید. تقاضا دارد با راهنمایی خود اینجانب را یاری گر باشید.